Wykonawcy
- Pierre Hantaï klawesyn
Program
Georg Friedrich Händel
Allemande z Suity e-moll HWV 438 [3’]
Suita d-moll (zestawił Pierre Hantaï) [21’]
Uwertura do opery Il pastor fido (Wierny pasterz) HWV 8a (wybór, anonimowe oprac. na instrument klawiszowy)
Allemande z Suity HWV 436
Courante z Suity HWV 437
Sarabanda z Suity HWV 438
Menuet z wariacjami z Suity HWV 436
Gigue z Suity HWV 438
Suita d-moll HWV 428 [26’]
Preludium: Presto
Fuga: Allegro
Allemande
Courante
Aria i 5 wariacji
Presto
Opis koncertu
To nie Niccolò Paganini był pierwszym kompozytorem posądzanym o konszachty z diabłem. Wcześniej podejrzewano o to Georga Friedricha Händla – po tym, jak w Rzymie grał na klawesynie w dziwnej pozycji, z kapeluszem pod pachą. W Wiecznym Mieście zrobił zresztą furorę zwłaszcza jako wykonawca. Na zaproszenie kardynała Pietra Ottoboniego pojedynkował się nawet z Domenikiem Scarlattim. Scarlatti wygrał w konkurencji klawesynowej, Händel – w organowej (jak tu zdobyć się na salomonowy wyrok?). W 1720 roku, już w Londynie, kompozytor zdecydował się wydać swoje suity klawiszowe, jedyny raz w życiu osobiście nadzorując druk. Skłoniło go do tego uzasadnione podejrzenie, że planowana jest nieautoryzowana publikacja – w Amsterdamie. Po Statucie Królowej Anny z 1710 roku piraci nie mogli już legalnie wydrukować ich w Królestwie Wielkiej Brytanii. Händel wyprzedził ich, a po zdarzeniu postarał się o królewski przywilej dający mu pełną wyłączność na publikację swojej muzyki w Anglii. Kompozytor do ostatniej chwili przerabiał wybrane utwory. Suita d-moll HWV 428 zawierała i stary materiał – pierwsza wersja Arii z wariacjami powstała już w 1705 roku, a zupełnie nowe Allemande i Courante Händel napisał specjalnie do wydania. Publiczność zawsze lubiła nowości… Pasticciowa – czyli złożona z części innych utworów – Suita d-moll zakomponowana przez Pierre’a Hantaïa nie jest więc niczym dziwnym, a po prostu emanacją barokowej praktyki, co prawda lepiej znanej z opery, ale obecnej i w innych gatunkach.
– Dominika Micał (pisanezesluchu.pl)