Wykonawcy
- Martín García García fortepian
- Sinfonia Varsovia
- Michał Klauza dyrygent
Program
Witold Lutosławski Wariacje symfoniczne na orkiestrę [9’]
Karol Szymanowski IV Symfonia op. 60 Koncertująca na fortepian i orkiestrę [25’]
I. Moderato. Tempo comodo
II. Andante molto sostenuto
III. Allegro non troppo, ma agitato ed ansioso
Maurice Ravel Bolero [15’]
Opis koncertu
Fascynacja Francją i muzyką francuską nie była niczym niecodziennym wśród polskich kompozytorów pierwszej połowy XX wieku. Od 1926 roku działało na przykład Stowarzyszenie Młodych Muzyków Polaków w Paryżu. Piotr Perkowski założył je po tym, jak Karol Szymanowski namówił go na studia w Mieście Świateł. Sam autor II Koncertu skrzypcowego wtedy już zdecydowanie przedkładał muzykę francuską nad niemiecką, którą nazwał nawet swoim „grobem”. I chociaż IV Symfonię „Koncertującą” skomponował znacznie później, już pod wpływem innych idei (jak lechickość), to w dziele dominuje styl neoklasyczny i galijska (a więc francuska) jasność. Szymanowski wykonywał ją jako pianista w wielu miastach Europy, w tym Lyonie i Paryżu. 1926 to też rok bodaj najstarszego nagrania La Valse Maurice’a Ravela, pod dyrekcją Alberta Coatesa. Choć Walc jest słynny, jeszcze bardziej znany jest jednak inny taniec orkiestrowy kompozytora, powstałe dwa lata później Bolero, z zapadającym w pamięć obsesyjnie powtarzanym rytmem. I Ravela, i Szymanowskiego cenił bardzo Witold Lutosławski. Oficjalnie zadebiutował jako kompozytor w latach trzydziestych Wariacjami symfonicznymi, utworem zdradzającym francuskie z ducha umiłowanie klarowności, lekkości, przywiązywania wagi do detalu.
– Dominika Micał (pisanezesluchu.pl)