Wykonawcy
- Emmanuel Balssa viola da gamba*
- Katarzyna Drogosz fortepian historyczny**
- Arte dei Suonatori
- Aureliusz Goliński skrzypce, kierownictwo artystyczne
Program
Johann Christian Bach (1735–1782) Allegretto (cz. III) z Sonaty klawiszowej c-moll op. 5 nr 6 [5’]**
Wolfgang Amadeus Mozart (1756–1791) Koncert fortepianowy Es-dur K.107/3 (oprac. Sonaty klawiszowej Es-dur op. 5 nr 4 Johanna Christiana Bacha) [11’]**
I. Allegro
II. Allegretto
Carl Philipp Emanuel Bach (1714–1788) Sonata triowa F-dur na altówkę, flet prosty basowy i basso continuo Wq.163 [10’]
I. Un poco andante
II. Allegretto
III. Allegro
Andreas Lidl (1740–1789) Adagio cantabile (cz. II) z V Sonaty na violę da gamba i wiolonczelę E-dur [3’]*
Carl Friedrich Abel (1723–1787) Koncert na violę da gamba G-dur A9:2 [16’]*
I. Moderato
II. Adagio ma non troppo
III. Allegro
Opis koncertu
W drugiej połowie XVII wieku życie muzyczne Londynu wybuchło. Stało się tak między innymi dlatego, że po okresie wojen domowych i rządów purytanów, niechętnych publicznie uprawianej sztuce (na szczęście bardziej teatrowi niż muzyce), na tron wstąpił Karol II. Odbudował on zespoły królewskie i wspierał artystów. Co prawda zwłaszcza tych sprowadzonych z Francji… To choćby konflikt między Luisem (Louisem) Grabu, którego faworyzował monarcha, a odsuniętym przez niego na drugi plan Anglikiem Johnem Banisterem. Ten drugi skupił się na zarabianiu na życie poza dworem, inicjując jedne z pierwszych regularnych, biletowanych, publicznych koncertów w Europie.
W kolejnym stuleciu do najważniejszych organizatorów tego typu wydarzeń w Londynie należeli Johann Christian Bach oraz Carl Friedrich Abel. Zespół Arte dei Suonatori nawiązuje do tych właśnie spotkań, wprowadzając do programu lubianą w Anglii violę da gamba, której wirtuozem był Abel, i historyczny fortepian, który właśnie zyskiwał popularność dzięki Johannowi Christianowi zwanemu – dla odróżnienia od ojca i braci – „londyńskim”. Wykonane zostaną również kompozycje jego starszego brata, Bacha berlińskiego, czyli Carla Philippa Emanuela, gambisty-wirtuoza Andreasa Lidla, a także opracowanie sonaty Johanna Christiana przez młodego Wolfganga Amadeusa Mozarta, który uczył się warsztatu kompozytora, przepisując utwór swojego mistrza na instrument solowy i orkiestrę.
– Dominika Micał (pisanezesluchu.pl)