Wykonawcy
- Capella Cracoviensis
- Antonina Ruda sopran
- Ilona Szczepańska mezzosopran
- Łukasz Dulewicz alt (kontratenor)
- Piotr Szewczyk tenor
- Szczepan Kosior tenor
- Sebastian Szumski bas (baryton)
- Andreas Arend teorba
- Klaudia Łoboda pozytyw organowy
- Oltremontano
- Matthijs Lunenburg cynk
- Marleen Leicher cynk
- Wim Becu puzon
- Raphaël Robyns puzon
- Tural Ismayilov puzon
- Carles Vallès dulcjan
- Jan Tomasz Adamus dyrygent, kierownictwo artystyczne
Program
Andrea Gabrieli (1510–1586) Motet O sacrum convivium (O, święta uczto) na 5 głosów ze zbioru Sacrae cantiones quinque vocum, liber primus (Pobożne pieśni na pięć głosów, księga pierwsza, wyd. Wenecja 1565)
Mikołaj Zieleński (ok. 1550–1615) Offertoria et communiones totius anni (Offertoria i communiones na cały rok, wybór, wyd. Wenecja 1611)
Offertorium Ortus de Polonia (Wzrastały w Polsce) na 8 głosów w 2 chórach
I chór: 2 cynki, sopran, alt, tenor, bas, dulcjan
II chór: mezzosopran, tenor, 3 puzony, pozytyw organowy
Communio Gaudete iusti in Domino (Radujcie się sprawiedliwi w Panu) na 6 głosów
sopran, mezzosopran, alt, 2 tenory, bas, 2 cynki, 3 puzony i dulcjan
Offertorium Posuisti, Domine, iniquitates nostras (Postawiłeś, Panie, nasze nieprawości) na 7 głosów w 2 chórach
I chór: 3 puzony, alt, tenor
II chór: tenor, bas, dulcjan i pozytyw organowy
Communio Video caelos apertos (Widzę otwarte nieba)
sopran solo, cynk i pozytyw organowy
Offertorium Iustus ut palma florebit (Sprawiedliwy zakwitnie jak palma) na 7 głosów w 2 chórach
I chór: 2 soprany, alt, tenor, 2 cynki
II chór: 2 puzony, alt, tenor, bas, dulcjan, pozytyw organowy
Communio Exiit sermo (Rozeszła się wieść)
bas solo, puzon i pozytyw organowy
Offertorium Inveni David servum meum (Znalazłem Dawida, sługę mojego) na 8 głosów w 2 chórach
I chór: cynk, sopran, 3 puzony, bas
II chór: cynk, sopran, alt, tenor, dulcjan, pozytyw organowy
Communio In splendoribus sanctorum (W blasku świętych)
tenor solo, dulcjan i pozytyw organowy
Offertorium Anima nostra (Dusza moja) na 7 głosów w 2 chórach
I chór: 2 cynki, 2 soprany, tenor
II chór: 3 puzony, dulcjan, alt, tenor, bas
Communio Beatus servus (Szczęśliwy sługa) na 3 głosy
2 cynki i dulcjan
Communio Tu puer propheta (Ty, chłopcze, prorokiem) na 5 głosów
sopran, alt, 2 tenory, bas i pozytyw organowy
Offertorium Laetentur omnes (Radujcie się wszyscy) na 8 głosów w 2 chórach
I chór: cynk, dulcjan, sopran, alt, tenor, bas
II chór: alt, tenor, cynk, 3 puzony
Claudio Monteverdi (1567–1643) Motet Adoramus te (Wielbimy cię) na 6 głosów SV 289 z I ks. zbioru Motetti in lode d’Iddio nostro Signore (Motety na chwałę Boga, naszego Pana) Giulia Cesarego Bianchiego (wyd. Wenecja 1620)
Mikołaj Zieleński Hymn Magnificat (Wielbi dusza moja) na 12 głosów w 3 chórach ze zbioru Offertoria et communiones totius anni
Opis koncertu
Choć Wenecja później niż inne miasta północnych Włoch dołączyła do ważnych ośrodków muzycznych, gdy już tak się stało, przyćmiła wszystkie. Jeszcze zanim w XVII wieku zaczęła królować w niej opera, dominowała twórczość kościelna, w bogatym, ekspansywnym i niekoniecznie kontemplacyjnym stylu, wykonywana na przykład monumentalnej bazylice św. Marka. La Serenissima była też jedną z europejskich stolic drukarstwa muzycznego. Wydanie dzieł w którejś z tamtejszych oficyn było certyfikatem jakości. Z polskich twórców udało się to Mikołajowi Zieleńskiemu. W 1611 roku u Giacoma Vincentiego ukazały się dwa tomy jego utworów religijnych ułożonych chronologicznie według roku liturgicznego: Offertoria totius anni i Communiones totius anni. Zieleński dedykował zbiór prymasowi Polski, arcybiskupowi gnieźnieńskiemu Wojciechowi Baranowskiemu. Był bowiem organistą i kapelmistrzem w jego prywatnej kaplicy na zamku w Łowiczu (z którego niestety zostały tylko ruiny). Czy znaczy to, że w tamtym czasie „druga stolica Polski” miała najmodniejszą muzykę? Zdecydowanie. W Offertoriach znalazły się wielochórowe dzieła z instrumentami, na czele z dwunastogłosowym (czyli na trzy chóry czterogłosowe) Magnificat. W Communiones kompozytor umieścił bardziej intymne utwory, także jednogłosowe – to pierwsze w Polsce kompozycje jednogłosowe z akompaniamentem basso continuo i udziałem instrumentów koncertujących.
– Dominika Micał (pisanezesluchu.pl)